Trouw

Trouw aan jou
begint als trouw in mij

Trouw in mij
begint als Genade in mij

Trouw aan wie ik ten diepste ben
is nooit begonnen en nooit geëindigd

Trouw is wat ik ten diepste ben

Tranen

De tranen in mijn hart zijn opgedroogd
De wind nam de verhalen mee
En soms dan komt een kleine bries
En brengt ze weer terug

De diepe onbeweeglijkheid
Waarin ik woon en ben
Laat golven golven daar omhoog
Terwijl de diepte stilte blijft

Het stille diepe water
daar ben ik van gemaakt
Het is hetzelfde water
als traan en golf  en golf en traan …

Takken

Ook in de dood nog
reiken ze
omhoog, omhoog, omhoog

Totdat ze vallen 
in koele natte aarde

Zo lang reik ik omhoog
tot ik in aarde val

en niets meer weet
van al het reiken …

Natuur

 

Natuur in al haar overvloed
strooit duizend vruchten voor me neer

Verdwenen in gedachten zie ik alleen
de schaarste die in mijn leven woedt

Pas als de wind me fluistert
Dat alles altijd is
Zie ik door al mijn tranen
De grond bezaaid met fruit …

Herhaling

Wat ik je schrijf is steeds weer de herhaling van wat je weet. Steeds in een andere vorm komen de woorden naar boven en steeds raken de woorden mensen aan; harten aan; zielen aan. Het zijn niet mijn woorden. Het zijn jouw woorden en die van ieder ander. Het zijn de woorden die in iedereen te wachten liggen om wakker te worden.

Bij sommige mensen is één woord genoeg om het licht binnenin te ontsteken. Bij anderen duurt het misschien wat langer. En er zijn mensen bij wie de woorden geen weerklank vinden. Iedereen heeft precies de plaats en de taak die hij moet hebben ook in Bewustzijn.

De herhaling gebeurt en het ontsteken gebeurt als het past in dat wat er moet gebeuren. Er is niets wat je zelf kunt doen om wat dan ook te versnellen. Als er versneld moet worden, dan zal dat gebeuren, vanzelf. En dan gebeuren door jou (heen) vanzelf die acties die gebeuren moeten.

 Wij als diersoort mens, zijn niet anders dan de andere diersoorten. We denken dat we dat wel zijn omdat we intellect hebben. Wat intellect is, weten we niet precies. We zeggen dan dat we het vermogen hebben om te reflecteren op onszelf en wat we doen. De vraag die onmiddellijk moet opkomen is: Wie ziet de reflecties?

Duik in alle kleine meditatieve stukjes en zoek wat je aanspreekt, als dat is wat er gebeuren moet. Laat de herhaling doen wat die moet doen. En laat het licht in jou doen wat het moet doen. Laat jij doen wat je moet doen … Zegeningen voor jou.

Aarde

De deur staat open en als je er doorheen wilt gaan
Doe dan maar al je jassen uit
Je hoeft daar geen bescherming meer te dragen

De ruimte waar je komt is warm en zacht verlicht
Het water klatert langs de wanden naar beneden
Het bed van varens roept je naar haar toe

Eindelijk mag je nu gaan rusten
Je doet je ogen toe en zakt de diepte in
De aarde die je draagt begint te fluisteren

Je hebt het goed gedaan, mijn kostbaar mensenkind
De lange weg naar jou is nu ten eind
Ik koester je en houd je vast, zoals dat altijd was

Ik ben in jou en jij in mij …

Nu

Ik zocht je in het verleden
en kon je niet vinden
Niet in de doden, de geschiedenis,
Niet in de oude verhalen

Ik zocht je in de toekomst
en kon je niet vinden
Niet in de levenden, de plannen,
Niet in de nieuwe dromen

Ik zocht je in het nu
en kon je niet vinden

Toen ik me realiseerde
dat het nu niet bestaat
dat ik altijd was
dat ik nooit was

Vond ik mij
Zomaar
Ineens …

Genade

Sterf aan alles wat je denkt te zijn
Sterf aan alles wat je denkt te willen zijn
Sterf aan alles wat je denkt te moeten zijn

Sterf aan je vreugde
Sterf aan je verdriet
Sterf aan je geboorte
Sterf aan je dood

Sterven aan alles
komt vanzelf
op de juiste tijd
als
Genade

Sterven

De zomer sterft aan herfst en laat de warmte achter
Soms leeft de zomer even op in warme zwoele dagen
Om eindelijk de laatste warme adem uit te blazen

De herfst in haar onstuimigheid,
zwiept takken en velt bomen
Zo blij dat nu de storm tekeer mag gaan
en al haar kleurenpracht kan tonen

Dan komt de winter aangewaaid
op koude bleke voeten
De rust is weergekeerd
en soms voel je al de lente hier en daar

Als lente komt en knoppen zich ontvouwen
de cirkel rond en weer opnieuw,
steeds weer, steeds weer,
het leven zich ontvouwt
en leven zich met leven voedt,
sterft alles aan alles
weer, en weer, en weer …

Intens

Licht valt door natte bladeren
gezien door duizend druppels mist

Het lijkt alsof God’s adem
Door alle bomen ruist

De stilte neemt me mee
naar de oneindigheid

Nooit was het bos, de boom, het blad
zo hier in mij en Jou

Nooit was Jij zo intens
in blad en boom en bos …