Van binnen doodgaan.

http://www.youtube.com/watch?v=0-TLrFq9gXg&feature=channel

Geconditioneerd sinds de geboorte
Leven we onze kinderjaren
Met de illusie van goed en kwaad
met:
Ik heb het fout gedaan
Ik ben niet goed genoeg
Ik moet anders zijn

Zo wringen we ons in alle bochten
En op een moment weten we niet beter dan dat dat “leven” is.

We denken dat we zijn wie we in de spiegel zien, op ons werk zijn, de rollen die we hebben, we denken dat onze gedachten over wie we zijn, waarheid zijn. En zo stompen we steeds verder af, verloren in de gevangenis van ons denken; gevangen in de werkelijkheid die we door onze geconditioneerde ogen zien. En zo sterft onze ziel. Of beter: zo wordt onze ziel, onze essentie, het “spelende kind”, steeds verder begraven. Zo gaan we van binnen steeds verder dood. We worden depressief, voelen ons afgesloten, voelen ons alleen, verdrietig, hulpeloos en machteloos. De spontaniteit en het enthousiasme zijn weg.

We weten niet meer wie we zijn; we zijn het contact met ons verloren.

Soms begint, zonder enige aanleiding, een gevoel te ontstaan van: “Er moet toch meer zijn”; “Is dit alles?”. Dat is het moment dat Genade je aanraakt. Sommige mensen voelen de aanraking niet of nauwelijks. Voor sommigen voelt deze vederlichte aanraking als een hevige donderslag. Het kleine gaatje of het gat dat Genade slaat in de bepantsering van je conditionering, brengt licht naar binnen. Het licht van Genade dat naar binnen komt, is hetzelfde licht waar jij van gemaakt bent. Hoe het vervolg gaat, is voor iedereen anders. Je kunt een spirituele zoektocht beginnen, boeken gaan lezen, workshops bijwonen, een guru ontmoeten, van werk veranderen. Wat je ook doet, is wat je moet doen. Elke stap die je zet, is Genade die door jou heen werkt.

Met elke schil die valt, met elk nieuw gat dat zichtbaar wordt, wordt de bepantsering zwakker. Hoe lang dat duurt, kan niemand zeggen. Op een gegeven moment valt het laatste stukje en zie je hoe je leven was, waar de stress vandaan kwam, hoeveel pijn je gedachten over het verleden deden, hoeveel angst je had voor de toekomst. Die realisatie maakt, om het zo te zeggen, dat het Licht in jou te voorschijn kan komen.

Dan merk je dat je van binnen niet doodgegaan bent. Het Leven, wat jij bent, was er en is er. Het was verduisterd en kan nu schijnen. Wat een zegen, wat een vreugde, wat een stilte. We kunnen weer zijn als het kind dat we waren: spontaan, ondeugend, vol vertrouwen, spelend.

Spelend kind, alle pijn, het is genoeg geweest.

Je hebt het goed gedaan
Je bent zo goed genoeg
Je bent zo perfect
Je bent zo mooi
Je bent zo spontaan
Je bent zo lief
Je bent zo zorgzaam
Je bent zo aandachtig
Je bent zo toegewijd

Je bent het Licht, het Leven en de Waarheid
voor altijd …

Nothing

Nothing happens to me
nothing ever happened to me
nothing will ever happen to me

All that is happening
is happening, has happened and will happen
to the body-mind mechanism
with a name, a sexe, a bankaccount, and so on

That ultimate understanding
gives peace and joy and rest …

Martelen

Geketend en geknecht
zien uitgebluste ogen
de zogenaamd “beschaafde” mens
de martelstok gebruiken

Nu vluchten niet meer kan
en doodgaan even wacht
til ik mijn poten op
en dans de wanhoopsdans

Mijn hart bloedt als ik zie
hoe dit verwarde mens
volslagen niet meer weet
wat hij ten diepste is …

Leugen

Hoe voelt het in jou als je liegt;
als je de leugen leeft?

Voelt dat alsof je jou verraadt;
alsof je afgescheiden bent?

Voelt dat alsof je niemand meer vertrouwt;
alsof er niemand van je houdt?

Voelt dat alsof je er niet had moeten zijn;
alsof je dood wilt zijn?

Lief lief mensenkind,
iets in jou ziet de leugen
iets in jou voelt de pijn

Het licht van het Bewustzijn
dat ook brandt in jou
ziet al wat komt en gaat

Er komt een dag dat jij beseft
dat wat er ziet en hoort
dat Jij dat bent in al zijn volheid

Tot dan blijf ik je steeds nabij
en zie de leugens voor wat ze zijn:
rimpels die verdwijnen gaan

Tot dan houd ik je vast
en wieg je zere lichaam
totdat het licht doorbreekt
en Jij weer wakker wordt …

Kleren

Je kleedt je nog
met kleren van de kennis
en denkt dat alle kennis
je diepe wijsheid geeft

Je kleedt je nog
met kleren van het willen
en denkt dat al het willen
je geeft waar je naar zoekt

Je kleedt je nog
met kleren van de woorden
en denkt dat alle woorden
je brengen wat je mist

Je kleedt je nog
met kleren van gedachten
en denkt dat de gedachten
je helpen op je pad

Als jouw hart wakker wordt
en jou voorzichtig warmt
Als je dan zacht gaat gloeien:

Dan vallen d’eerste kleren
totdat de laatste valt

Je staat nu bij me, naakt,
verwonderd en zo open

Ik kleed je nu met stilte
met waarheid en met wijsheid

En dan ineens besef je
dat dat is wat je bent …

Dwalen

Stilte dwalend over velden
zwijgt koeien en vogels

Avond, in violet gehuld,
strooit voorzichtig sterren uit

Donker maakt stilte makkelijk
en opent hartedeuren

In die stille, donkere avond
verdwaal ik in Mij …

Alleenheid

De wind begint te praten
en zon zendt zacht haar groet
De blâren fluist’ren ritselend
en bijen zoemen luid

Het zand zakt onder zolen
en mieren kruipen op 
Vlinders fladd’ren vrolijk
en vogels zingen luid 

Ik soes terwijl ik loop
en drink dit alles in
Ik koester mijn alleenheid
die al-eenheid blijkt te zijn …

Let go

When time has come
And you have set you free
I will just once look back
and then I’ll go my way

I do my chores
And sometimes I look up
As if I heard a sound
That sounded just like you

No expectations, no desire,
And in my heart the knowing
That if you want to come to me
You will find the way

And there you were,
panting and full of sweat
So proud that you have made it
Through the wide and scary world

I love you when you leave
And love you when you come
Because I know that that
Takes place in what I am …

Nieuw

Nieuw is alleen maar daar
als oud al lang bestaat
En oud is daar al lang
als nieuw ineens bestaat

Misschien bestaat er niets
dat nieuw is of al oud
Misschien bestaat alleen
het nu, dat niet bestaat

Zo kwam de kleine Bruno
In ruimte die Sam liet
En varen we de golven
van spiegels en van ziel

De zegen die er is
Van louter dankbaarheid
Omhelst de beide donders
In liefde en in dank …

Monument

De stenen die de zee
voor mij heeft neergelegd
Vormen vanzelf de vormen
Die nodig zijn, voor nu

Totdat de zee weer neemt
wat nooit van iemand was.
Zoals we zelf ooit gaan
naar waar we nooit bestonden

Dag lieve kleine Sam,
dag kleine donderstraal
Je kwam als windgeruis
en ging als golvenschuim

De zee neemt al jouw vormen
mee naar haar diepste diepten,
zoals je mij steeds meeneemt
naar waar geen diepte is …