Eik

stukje van Sandra Heerma van Voss in het tijdschrift: Yoga

‘Huilen doe je niet op je werk, dat doe je thuis maar’. Dat was het credo van mijn eerste cheffin. Ik nam haar woorden ter harte, want ik vond haar stoer en sterk. Ik wilde iemand iemand worden die handelt, dingen oplost, leiding geeft. En zo iemand huilt niet, of laat dat ik elk geval niet zien.

Mijn transformatie slaagde; de cheffin was tevreden. Ik huilde huilde niet. Niet op het werk, en na verloop van tijd ook niet meer thuis. Mensen werden ziek, mijn hart werd gebroken, maar ik huilde niet.

Langzaam ontkleurde mijn wereld. Ik werkte veel en efficient, maar ik zag, hoorde, rook, proefde en voelde steeds minder.

Tegenover het huis van mijn ouders staat een grote eik, waar ik als kind na school graag in klom. In een hoog hutje van bladeren verwerkte ik de belevenissen van de dag. Op een dag kom ik daar onverwacht voor een dichte deur te staan, en ik loop naar de boom. Hij is al die jaren hetzelfde gebleven. Takken als sterke armen . Blaadjes die met licht geruis de lente vieren.

Ik kijk omhoog naar de schoonheid en kwetsbaarheid van het weelderige groen en ik breek. Deze boom is er altijd voor mij geweest, waarom heb ik hem zolang niet zien staan? Ik vlij me neer bij zijn wortels en laat mijn tranen komen. Ze wassen me schoon. De wereld krijgt weer kleur.

Heerlijk

Zo heerlijk dat de wind er is.
en alle spinnenwebben wegwaait.
Zo heerlijk dat de aarde er is.
en alles ontvangt wat gegeven wordt.
Zo heerlijk dat de regen er is.
en alle tranen opneemt.
Zo heerlijk dat de boom er is.
en de verhalen hoort, en vraagt en vraagt en vraagt
Zo heerlijk dat het gras er is
Dat steunt en steunt en steunt
Zo heerlijk dat het dier er is
Dat aandacht geeft, steeds weer en weer en weer
Zo heerlijk dat I Am er is
Dat liefheeft, liefheeft, liefheeft
Zo heerlijk dat de lucht er is
en mij de adem geeft
Zo heerlijk dat de ster er is
en mij steeds weer laat zien
dat die oneindigheid
is wat
ik ben ….

Zegen voor het Kleine Huis

Lief Klein Huis,

Geef rust aan hen die rust nodig hebben
geef vrede aan hen die vrede nodig hebben
geef dankbaarheid aan hen die dankbaarheid nodig hebben
geef vreugde aan hen die vreugde nodig hebben
geef stilte aan hen die stilte nodig hebben
geef inzicht aan hen die inzicht nodig hebben
geef jou aan hen die zichzelf nodig hebben

Geef, geef, geef …

Ochtendwandeling

De slaap is zacht gegaan,
de douche, het kopje thee,

En dan de eerste stap
in wind en zonneschijn

Ik adem alle stappen in
en adem de gedachten uit

Het ritme van de stappen
wiegt lijf en geest tot rust

De stilte neemt mij in bezit
en duikt de diepte in

Verwonderd sla ik gade
dat ik gelopen word …

Knielen

We kunnen altijd knielen
en het grote kleine wonder zien
van gras dat groeit
een mier die loopt

We kunnen altijd knielen
als we geloven dat
er geen uitkomst is
uit grauwe stenen massa’s

We kunnen altijd knielen
als we geloven dat er
geen aarde is

We kunnen altijd knielen
en ons verliezen
in ons …

Begin

Zo dankbaar en ontroerd
voel ik vandaag voor ‘t eerst
de lente op mijn huid

De koele natte grond
veert onder schucht’re stappen
met blote bleke voeten

Alweer begon begin
wat nooit een einde had

En eindigde het einde
wat nooit begonnen is …

Vrede op aarde

Vrede
daalt zachtjes in je neer
met zachte witte vlokken
met koele regendruppels
met ieder zuchtje wind
met elke zonnestraal

Vrede
ben jij
voorbij al je verhalen
over vrede …

Vrede
is met je
in alle omstandigheden
bij alle mensen …

Vrede
op aarde
begint met jou
begint in jou
als God
die je was, bent en zult zijn …

Vrede
is in alle mensen
net zoals in jou …

Jij bent
Vrede
voor eeuwig
en eeuwig …

Dwalen

Stilte dwalend over velden
zwijgt koeien en vogels

Avond, in violet gehuld,
strooit voorzichtig sterren uit

Donker maakt stilte makkelijk
en opent hartedeuren

In die stille, donkere avond
verdwaal ik in Mij …

Een jaar Wonderwandeling

Ik adem de gedachten in
die komen uit mijn buik
en zie verbaasd en stil
wat op het scherm verschijnt

Uit diepe stilte komen ze
op zachte voeten, vederlicht,
bewegen behoedzaam zoekende handen,
fluisteren tonen in horende oren

In dankbaarheid geef ik dat door
wat nooit van iemand was,
wat ritselt daar in ieders ziel
als het wordt aangeraakt

De stroom van binnen kent geen einde,
kent geen begin, is steeds hetzelfde,
kabbelt fluisterend door
totdat het stopt …
misschien …

Monument

De stenen die de zee
voor mij heeft neergelegd
Vormen vanzelf de vormen
Die nodig zijn, voor nu

Totdat de zee weer neemt
wat nooit van iemand was.
Zoals we zelf ooit gaan
naar waar we nooit bestonden

Dag lieve kleine Sam,
dag kleine donderstraal
Je kwam als windgeruis
en ging als golvenschuim

De zee neemt al jouw vormen
mee naar haar diepste diepten,
zoals je mij steeds meeneemt
naar waar geen diepte is …