Licht sprookje

Nu weet ik waarom de bladeren vallen in de herfst.

Het licht wordt schaarser en de bomen besluiten hun bladeren te laten vallen, zodat wij meer licht kunnen zien. En als het licht weer meer wordt in het voorjaar besluiten de bomen hun bladeren te laten groeien, zodat het licht voor ons zacht gefilterd wordt door tere groene blaadjes. Wat zit het toch prachtig in elkaar!

Het zou een rare boel worden als de bomen bladeren zouden krijgen in de herfst en dat hun bladeren vallen in het voorjaar.

Met bloemen is het anders. Bloemen bloeien het hele jaar door. Als je nu goed kijkt, bloeit er nog van alles: madeliefjes, paardebloemen, koolzaad, winterjasmijn. En ook de sneeuwklokjes zijn druk in de weer om ervoor te zorgen dat ze binnenkort weer gaan bloeien. Bloemen bloeien altijd.

Het licht dat schaarser wordt en de bomen die hun bladeren laten vallen, zorgen er zo voor dat bloemen bloeien gaan. En wij, wij kunnen het zien: verwonderd, vol tederheid en mededogen. Schaars licht, mee-werkende bomen en bloeiende bloemen zijn er allemaal voor ons. En we kunnen het zien.

Zacht vallen gouden bla’ren
op natte groene grond
Nu kan de winter komen
in al zijn helderheid

Natuur rust even uit
en rommelt zachtjes door
Niet echt in slaap, misschien
voor wie het nog kan zien

Verwonderd kijk je rond
en zie je zelf de schepping
van wat altijd te wachten ligt
in jouw oneindige scheppingsdrang …

Het Nieuws

De ganzen vliegen van oost naar west en van noord naar zuid.

De bomen, bijna kaal, laten hun laatste schitterendste kleuren zien.

Merels kibbelen om het territorium in de tuin.

Roodborstjes en winterkoninkjes schetteren naar elkaar.

In mij
de stilte van de herfst
de onrust van de volle maan
tranen van zoveel overvloed

Om mij
de wind die zacht mijn wangen streelt
de regen die mijn tranen wast

In mij en om mij
geen verschil
hetzelfde …

Voorbij en terug

Voorbij verkrachting van de grenzen
Voorbij de valse hoop

Voorbij een ander’s leven leiden
Voorbij de valse macht

Terug de zachte aarde
het gras, de bloem, de boom

Terug de held’re hemel
de ster, de maan, de zon

Terug het pad in stilte,
in vreugde, waarheid, vrede

Terug weer de verbondenheid
Terug het pad in Mij …

Heerlijk

Zo heerlijk dat de wind er is.
en alle spinnenwebben wegwaait.
Zo heerlijk dat de aarde er is.
en alles ontvangt wat gegeven wordt.
Zo heerlijk dat de regen er is.
en alle tranen opneemt.
Zo heerlijk dat de boom er is.
en de verhalen hoort, en vraagt en vraagt en vraagt
Zo heerlijk dat het gras er is
Dat steunt en steunt en steunt
Zo heerlijk dat het dier er is
Dat aandacht geeft, steeds weer en weer en weer
Zo heerlijk dat I Am er is
Dat liefheeft, liefheeft, liefheeft
Zo heerlijk dat de lucht er is
en mij de adem geeft
Zo heerlijk dat de ster er is
en mij steeds weer laat zien
dat die oneindigheid
is wat
ik ben ….

Uitsterven

Als de mensheid zou uitsterven, zou dat voor het leven op aarde niet zoveel uitmaken. Het zou wellicht zelfs uitbundiger kunnen worden, een (nieuw) evenwicht kunnen vinden.

Veel -zo niet alle- mensen zijn de mening toegedaan dat de mensheid, aan de top van de voedselketen, de kroon op de schepping is….

Als het plankton zou uitsterven, zou dat voor het leven op aarde het einde betekenen. Het leven in de oceanen zou sterven, het klimaat zou drastisch veranderen.

Veel -zo niet alle- mensen- weten vaak niet eens van het bestaan van de basis van het bestaan: de allerkleinste wezentjes.

Er is geen kroon op de schepping. Er is geen kroon en er is geen schepping.

Als soorten komen en gaan, dan ligt het voor de hand dat de mens als soort, ook weer gaat. Wat een zegen dat diep te weten, wat een rust, wat een vrede.

Niets overleeft en niets sterft uit.

Komen en gaan zijn als de golven op het strand. Je kunt het komen “geboren” noemen en het gaan “uitsterven” noemen.

De golf, de tijdelijke vorm die water aanneemt, komt en gaat. Het water blijft. Nieuwe golven komen en gaan. Zo gaat het door. En aan het eind blijkt er alleen het water te zijn, stil, onaangetast, onschuldig, tijdloos.

De mensheid, een rimpeling aan de oppervlakte van Zijn,
komt en gaat …

Liefdevol

Natuur bedekt steeds weer
met liefde alle wonden
die in de aard’ geslagen zijn

Zonder gemor in stilte
begint weer gras te groeien
op gif, cement en asfalt

Hoe groot de wond ook is
Natuur neemt in haar armen
De aarde en ook jou

Zo wiegt ze liefdevol
en met oneindig mededogen
neemt zij het op
in haar oneindige oneindigheid …

Knielen

We kunnen altijd knielen
en het grote kleine wonder zien
van gras dat groeit
een mier die loopt

We kunnen altijd knielen
als we geloven dat
er geen uitkomst is
uit grauwe stenen massa’s

We kunnen altijd knielen
als we geloven dat er
geen aarde is

We kunnen altijd knielen
en ons verliezen
in ons …

Vorm

De vorm, gestorven,
en in de dood
zo prachtig mooi

Het leven teruggegaan
naar waar het ooit ontstond.

De dode vorm laat ons
zo wonderlijk zien

Dat leven is wat al beweegt
en dat Wij dat dan zijn …

Begin

Zo dankbaar en ontroerd
voel ik vandaag voor ‘t eerst
de lente op mijn huid

De koele natte grond
veert onder schucht’re stappen
met blote bleke voeten

Alweer begon begin
wat nooit een einde had

En eindigde het einde
wat nooit begonnen is …

Gekozen

We denken soms dat één enkel mens
Ons redden zal van alle pijn
We deden dat met Boeddha
en Jezus, Mohammed

En is dat redden ooit gebeurd?
En wat was er te redden?

Nu denken ook weer sommigen
dat een enkeling hen redden zal.

Zo mooi om in jezelf te weten
dat niets nog redding hoeft
Dat alles reddeloos verloren is
in wat echt nooit te redden was …