Ocean

There is an ocean of love, compassion and joy
deep down, in me
when I digg and peel and digg and peel

Beyond memories, thoughts, emotions, perceptions and associations
Beyond attachment, beliefs and convictions
Beyond everything I thought I knew

There is an ocean of love, compassion and joy
Receiving and dissolving
Who I thought I was …

Geven

Geven wat je nodig hebt
om je pijn te verzachten
Dat is geven wat ik wil

Geven wat je graag wilt
om je verdriet te verlichten
Dat is geven wat ik wil

Geven wat je graag wilt
om je zorgen te delen
Dat is geven wat ik wil

Geven wat je graag wilt
om je ziel te voeden
Dat is geven wat ik wil

Als je hart me vraagt te geven
dan springt mijn hart van vreugde
Ik kan niet anders dan het geven
Want geven is wat ik ben …

Eik

stukje van Sandra Heerma van Voss in het tijdschrift: Yoga

‘Huilen doe je niet op je werk, dat doe je thuis maar’. Dat was het credo van mijn eerste cheffin. Ik nam haar woorden ter harte, want ik vond haar stoer en sterk. Ik wilde iemand iemand worden die handelt, dingen oplost, leiding geeft. En zo iemand huilt niet, of laat dat ik elk geval niet zien.

Mijn transformatie slaagde; de cheffin was tevreden. Ik huilde huilde niet. Niet op het werk, en na verloop van tijd ook niet meer thuis. Mensen werden ziek, mijn hart werd gebroken, maar ik huilde niet.

Langzaam ontkleurde mijn wereld. Ik werkte veel en efficient, maar ik zag, hoorde, rook, proefde en voelde steeds minder.

Tegenover het huis van mijn ouders staat een grote eik, waar ik als kind na school graag in klom. In een hoog hutje van bladeren verwerkte ik de belevenissen van de dag. Op een dag kom ik daar onverwacht voor een dichte deur te staan, en ik loop naar de boom. Hij is al die jaren hetzelfde gebleven. Takken als sterke armen . Blaadjes die met licht geruis de lente vieren.

Ik kijk omhoog naar de schoonheid en kwetsbaarheid van het weelderige groen en ik breek. Deze boom is er altijd voor mij geweest, waarom heb ik hem zolang niet zien staan? Ik vlij me neer bij zijn wortels en laat mijn tranen komen. Ze wassen me schoon. De wereld krijgt weer kleur.

Verschuilen

Verscholen achter:
“Dat komt door mijn oude pijn”

Verscholen achter:
“Dat komt door mijn angst”

Verscholen achter:
“Daar moet ik nog aan werken”

Verscholen achter:
“Dat wil ik nog eens doen”

Zo wordt de identificatie met de oude pijn, de angst, met waar je nog aan moet werken, met willen, sterker en sterker. Identificatie betekent nog meer pijn en nog meer angst. Identificatie met de toekomst en willen geeft nog meer onzekerheid, het gevoel van: “Ik moet nog zoveel doen”.

‘Werken aan je oude pijn’ zal je niet helpen. ‘Werken aan je angst’, zal je niet helpen. Pijn heeft met het verleden te maken en angst met de toekomst. Het verleden kun je niet veranderen en de toekomst ken je niet.

Pijn ontstaat door het verhaal dat je jezelf vertelt over de situaties uit het verleden. “Mijn vader heeft me nooit geloofd”, “Mijn vader heeft nooit van me gehouden”, “Mijn relatie was een mislukking”, “Ik had nooit kinderen moeten krijgen”, en zo gaat het maar door: de verhalen in je hoofd.

Angst ontstaat door het verhaal dat je jezelf vertelt over de toekomst. “Ik moet het nu anders doen, anders gaat het fout”, “Vanaf nu zal alles beter gaan”, “Nu ga ik alles anders aanpakken”, “Nu ga ik voortaan alles opruimen”, en zo gaat het maar door: de verhalen in je hoofd.

Het verleden veroorzaakt geen pijn. De verhalen die je in je onschuld gelooft, veroorzaken de pijn. De pijn kun je onderdrukken, je kunt je afsluiten voor je gevoelens, je kunt je gevoelens onderdrukken. En zodra er een aanleiding is, je partner, je kind, je vader, je buurman, wordt die oude pijn naar buiten geprojecteerd en ga je tekeer. Dat verleden projecteer je naar de toekomst en geeft angst. Angst voor wat er zou kunnen gebeuren. Je verzamelt geld, omdat je bang bent te weinig te hebben. Je verzamelt relaties, om je zekerheid te geven. Je verzamelt spullen, omdat je maar nooit kunt weten waar je het voor nodig hebt.

Zo komen de pijn en de angst naar buiten. En als dat gebeurt, wees dan blij. Elke keer dat het gebeurt is een kans om ze beide liefdevol in je armen te nemen en ernaar te kijken. Elke keer heb je de kans om de pijn en de angst in de ruimte te ontvangen die jij bent.

Die ruimte die jij bent, is zo helder dat pijn en angst vanzelf in die helderheid oplossen. Jij hoeft er niet aan te werken. Het gebeurt, zomaar. Er is wel een klein dingetje dat je misschien “zelf doet”: ruimte zijn. Hoe kun je ruimte zijn? Hoe ziet dat eruit?

Niet meer weggekropen
en met tranen in je ogen

Bibberend en stotterend
gillend en kronkelend

Sla je je armen om je heen
en zingt een lief klein liedje

“Wat de toekomst brengen moge
mij geleidt mijn eigen hand
moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land …”

Van binnen doodgaan.

http://www.youtube.com/watch?v=0-TLrFq9gXg&feature=channel

Geconditioneerd sinds de geboorte
Leven we onze kinderjaren
Met de illusie van goed en kwaad
met:
Ik heb het fout gedaan
Ik ben niet goed genoeg
Ik moet anders zijn

Zo wringen we ons in alle bochten
En op een moment weten we niet beter dan dat dat “leven” is.

We denken dat we zijn wie we in de spiegel zien, op ons werk zijn, de rollen die we hebben, we denken dat onze gedachten over wie we zijn, waarheid zijn. En zo stompen we steeds verder af, verloren in de gevangenis van ons denken; gevangen in de werkelijkheid die we door onze geconditioneerde ogen zien. En zo sterft onze ziel. Of beter: zo wordt onze ziel, onze essentie, het “spelende kind”, steeds verder begraven. Zo gaan we van binnen steeds verder dood. We worden depressief, voelen ons afgesloten, voelen ons alleen, verdrietig, hulpeloos en machteloos. De spontaniteit en het enthousiasme zijn weg.

We weten niet meer wie we zijn; we zijn het contact met ons verloren.

Soms begint, zonder enige aanleiding, een gevoel te ontstaan van: “Er moet toch meer zijn”; “Is dit alles?”. Dat is het moment dat Genade je aanraakt. Sommige mensen voelen de aanraking niet of nauwelijks. Voor sommigen voelt deze vederlichte aanraking als een hevige donderslag. Het kleine gaatje of het gat dat Genade slaat in de bepantsering van je conditionering, brengt licht naar binnen. Het licht van Genade dat naar binnen komt, is hetzelfde licht waar jij van gemaakt bent. Hoe het vervolg gaat, is voor iedereen anders. Je kunt een spirituele zoektocht beginnen, boeken gaan lezen, workshops bijwonen, een guru ontmoeten, van werk veranderen. Wat je ook doet, is wat je moet doen. Elke stap die je zet, is Genade die door jou heen werkt.

Met elke schil die valt, met elk nieuw gat dat zichtbaar wordt, wordt de bepantsering zwakker. Hoe lang dat duurt, kan niemand zeggen. Op een gegeven moment valt het laatste stukje en zie je hoe je leven was, waar de stress vandaan kwam, hoeveel pijn je gedachten over het verleden deden, hoeveel angst je had voor de toekomst. Die realisatie maakt, om het zo te zeggen, dat het Licht in jou te voorschijn kan komen.

Dan merk je dat je van binnen niet doodgegaan bent. Het Leven, wat jij bent, was er en is er. Het was verduisterd en kan nu schijnen. Wat een zegen, wat een vreugde, wat een stilte. We kunnen weer zijn als het kind dat we waren: spontaan, ondeugend, vol vertrouwen, spelend.

Spelend kind, alle pijn, het is genoeg geweest.

Je hebt het goed gedaan
Je bent zo goed genoeg
Je bent zo perfect
Je bent zo mooi
Je bent zo spontaan
Je bent zo lief
Je bent zo zorgzaam
Je bent zo aandachtig
Je bent zo toegewijd

Je bent het Licht, het Leven en de Waarheid
voor altijd …

Omdraaien

Je draait je om en loopt weg van mij, de ander.
Wie blijft er dan over?
Een andere ander, een andere mij, steeds weer  en weer en weer.
Als je je van alle anderen hebt afgekeerd,
je je steeds weer omgedraaid hebt als zij je aankeken,
je steeds weer de stem in jouw hoofd over de ander gelooft
Als je je van de wereld hebt afgekeerd
Je de wereld de rug hebt toegekeerd
Wie blijft er dan over?
Jij

Dan raakt Genade je  aan
En jij vlucht naar de andere kant
En daar is Zij
steeds weer en weer en weer

Dan, moe-gedraaid en moe-gevlucht,
Keer jij je naar Jou
En val je in de diepte
Waaraan geen einde is

“Val maar lief klein mensenkind
Val in de diepste diepten
Val eindelijk in waar je zo voor vluchtte
Val eindelijk
in
Jou…”

Voorbij en terug

Voorbij verkrachting van de grenzen
Voorbij de valse hoop

Voorbij een ander’s leven leiden
Voorbij de valse macht

Terug de zachte aarde
het gras, de bloem, de boom

Terug de held’re hemel
de ster, de maan, de zon

Terug het pad in stilte,
in vreugde, waarheid, vrede

Terug weer de verbondenheid
Terug het pad in Mij …

Angst

Angst belemmert de verbinding met onszelf en anderen.
Angst is een projectie uit het verleden naar een imaginaire toekomst:
angst voor wat er zou kunnen gebeuren.
Angst laat het lichaam samen trekken.
Angst sluit je af van Jou.

Angst is ook de mogelijkheid
om je naar binnen te keren
om de oude pijn onder ogen te zien
om angst en oude pijn liefdevol te omarmen
om angst en pijn in je tranen te zien verdwijnen

Wat een geschenk, die angst, voor Jou …

Reactie

Als ik niet reageer zoals jij wilt en jij bent dan geraakt, wat is er dan eigenlijk aan de hand?

Kan ik weten hoe jij wilt dat ik reageer? En als je mij dat dan verteld hebt, heb je me dan ook verteld op welke momenten en in welke situaties jij dat wilt? En heb je me dan ook verteld wat de uitzonderingen zijn? En weet je zeker dat ik alles goed gehoord heb? En weet je zeker dat dat dan past bij wat ik voel? Redelijk hopeloos: van een ander alleen een bepaalde reactie willen om niet geraakt te worden.

Als jij niet reageert zoals ik wil en ik ben dan geraakt, wat is er dan eigenlijk aan de hand?

Dan heb je iets in mij geraakt dat aan het licht wil komen: een oud verdriet, een angst, een boosheid, een pijn. En dat is het cadeau waar ik mee verder kan. In plaats van jou te zeggen dat je het anders moet doen, ga ik naar binnen. Ik kijk ernaar, ik onderzoek het, net zolang tot ik de waarheid naar boven voel komen in mij. De waarheid over de oude pijn, het verdriet, de angst, de boosheid.De waarheid, dat wat ik dacht dat er ooit gebeurde, mijn verhalen zijn over wat er gebeurde. “Er waren geen vriendjes en vriendinnetjes op mijn verjaardag”, was het feit. Mijn verhaal was: “Niemand houdt van me; ik ben altijd alleen; ik moet alles altijd alleen doen; waarom is er nou nooit iemand die voor mij zorgt; iedereen heeft vriendjes en vriendinnetjes die komen en ik niet; etc., etc.” Die verhalen doen zeer. En geen verhaal is waar, al geloofde ik nog zo dat het wel zo was. Het opruimen van die verhalen, de laatste verhalen, kon omdat jij mij raakte.

Zo gebruik ik jou voor mij. Ik gebruik jou voor de bevrijding; de bevrijding van alle duisternis. De duisternis kan niet leven als het aan het licht wordt blootgesteld. Duisternis betekent pijn in mij en ik gebruik alles en iedereen voor het Licht. Het Licht van liefde, waarheid, mededogen, helderheid, directheid. Steeds weer en weer en weer.

En zo vraag ik aan jou: reageer zoals je reageert. Houd alsjeblieft geen rekening met mij; houd rekening met Jou. En als ik iets nodig heb, dan zal ik het zeggen. Maar reageer, in Vredesnaam, zoals je reageert.

Zodat ik voor mij kan zorgen: zorgzaam, met respect, liefdevol, stil, aandachtig, eindeloos …

Martelen

Geketend en geknecht
zien uitgebluste ogen
de zogenaamd “beschaafde” mens
de martelstok gebruiken

Nu vluchten niet meer kan
en doodgaan even wacht
til ik mijn poten op
en dans de wanhoopsdans

Mijn hart bloedt als ik zie
hoe dit verwarde mens
volslagen niet meer weet
wat hij ten diepste is …