Intermezzo

Geboren uit de leegte die we zijn
Spelen we een rol
in het intermezzo
dat we leven noemen

Na de dood keren we terug
naar de leegte die we zijn

Intermezzo
dat we leven noemen
is slechts
een rimpeling
in leegte …

Nu

Als de geest
niet meer
vertoeft
bij de pijn
uit het verleden

Als de geest niet meer
de angst en de pijn
uit het verleden
projecteert naar
de illusie
van een toekomst

Als de geest
thuis is
in Jou:
tijdloos
geen verleden
geen toekomst

wat blijft dan over …

Vanzelf

Vertrouwen in Leven
komt als
Vertrouwen in Dood
hetzelfde is

Doodgegaan voor het sterven
schept de ruimte en
maakt Leven
in Vertrouwen
vanzelf sprekend …

Twijfel

Het beste dat je kan overkomen is twijfel
Twijfel neemt je mee naar voorbij het zeker weten

Twijfel neemt je mee naar voorbij absolutisme
Twijfel neemt je mee naar disidentificatie

Twijfel neemt je mee naar “Ik weet het niet”
Twijfel neemt je mee naar Ruimte
Twijfel neemt je mee naar Liefde
Twijfel neemt je mee naar Jou

Waar twijfel is
kan Liefde wonen …

Waar twijfel is
Ben Jij …

Angst

Angst en verlangen
kanten van dezelfde medaille
een onlosmakelijk paar

Angst om te verliezen
Verlangen om te hebben

Angst om niet te hebben
Verlangen om niet te verliezen

Angst om te falen
Verlangen naar succes

Angst om alleen te zijn
Verlangen naar gezelschap

In eindeloze rij
kunnen de paren vormen
totdat het Licht doorbreekt
en Jij uiteindelijk ziet
dat er geen paren zijn …

Woorden

Elk woord dat we gebruiken is aangeleerd
Elke betekenis van een woord dat we gebruiken, is aangeleerd

Elk woord is de verbalisering van een impuls, een sensatie, die we voelen in ons lichaam
Elke verbalisering is een poging onder woorden te brengen wat niet in woorden is onder te brengen

Elk gevoel dat onder woorden gebracht wordt
Elke gedachte die onder woorden gebracht wordt
Elke herinnering, associatie, perceptie die onder woorden gebracht wordt
is een poging om ergens naar te wijzen

Wat is liefde
Wat is tederheid
Wat is mededogen

Misschien kunnen we niet zeggen wat iets is
Misschien kunnen we alleen zijn wat wij zijn …

De vrede die in sterven ligt

The embrace that lies in these words, touched the deepest essence of Who I Am in me. I share this with you in deep respect and love. Wonderwandeling/Wonderwalk

Ekhart Tolle on Death and Dying

Q: How does one be with the process of death in such a way that it can be celebrated?

ET:  Death is a great opportunity because death is one way in which the formless dimension comes into this life.  It’s precisely at the moment of the fading of the form, that the formless comes into this life.  But if that is not accepted, and the fading of form is denied, then it’s a missed opportunity.

As people around you pass away, you become increasingly aware of your own mortality.  The body will dissolve.  Many people still, in our civilization, they deny death.  They don’t want to think about it, don’t want to give it any attention.

There is enormous potential there for spiritual flowering.  Even in people who, up to the point of the beginning of the fading of the form, were completely identified with the form.  It’s your last chance in this incarnation, as your body begins to fade – or you are becoming aware of this limited lifespan.  It’s your last chance to go beyond identification with form.  This is true whether it’s to do with your body, or somebody else’s body.

In the proximity of death, there is always that grace hiding underneath the seemingly negative event.  Death in our civilization is seen as entirely negative, as if it shouldn’t be happening.  Because it’s denied, people are so shocked when somebody dies – as if it’s not possible.  We don’t live with the familiarity of death, as some more ancient cultures still do.  The familiarity of death isn’t there.  Everything is hidden, the dead body is hidden.  In India you can see the dead bodies being carried through the streets, and being burned in public.   To the Westerners, it’s terrible.

As the consciousness is changing, I feel that more and more death will become an important part of the evolutionary process, the process of the arising consciousness on our planet.

At any age, the form can dissolve.  Even if you are very young, you may encounter death close to you.  At any age, it is extremely helpful to become familiar with, or comfortable with, the impermanence of the physical form.

I recommend to everybody, to occasionally visit the cemetery.  If it’s a nice cemetery, that makes it more pleasant.  Some cemeteries are like beautiful parks, you can walk around and feel extremely peaceful.  But even if it’s not nice, spiritually it is just as helpful to walk around the cemetery and contemplate the fact of death.  I still do that, quite often, whenever I have a chance.

In Europe, in the villages and so on, you have a cemetery next to the church very often.  I love walking around there.  My favorite thing is reading the names on the gravestones.  Sometimes if the gravestones are very old, you’ll see that the name is not there anymore – it got eroded by the weather.

It’s the contemplation of death and the acceptance of the impermanent nature of the human form that opens up, if you accept it.  Don’t intellectualize it.  Don’t come to some kind of conclusion about it.  Just stay with the simple “isness” of the fact of the impermanence of the human form, and accept that for what it is without going any further.  If you go further, you get into comforting beliefs, that’s very nice too.  But what I am driving at is something deeper than comforting beliefs – instead of going to some kind of conclusion, stay with the fact of the impermanence of the human form, and contemplate this fact.

With the contemplation of the impermanence of the human form, something very deep and peaceful opens up inside you.  That is why I enjoy going to cemeteries.  When you accept the impermanence, out of that comes an opening within, which is beyond form.  That which is not touched by death, the formless, comes forward as you completely accept the impermanence of all forms.  That’s why it is so deeply peaceful to contemplate death.

If someone close to you dies, then there is an added dimension.  You may find there is deep sadness.  The form also was precious, although what you loved in the form was the formless.  And yet, you weep because of the fading form.  There too, you come to an acceptance – especially if you are already familiar with death, you already know that everything dies – then you can accept it more easily when it happens to somebody close to you.  There is still deep sadness, but then you can have the two dimensions simultaneously – the outer you weeps, the inner and most essential is deeply at peace.  It comes forward almost as if it were saying “there is no death”.  It’s peace.

Land

Er is een land
waar woorden teder zijn
en waar ontroering stroomt

Er is een land
waar stilte koning is
en waar het hart regeert

Er is een land
waar tranen mogen vallen
en armen je ontvangen

Er is een land
waar jij voor altijd woont
en nooit meer weg zult gaan …

Vroeger en nu

Vroeger
geloofde ik
dat na Kerstmis
de wereld anders zou zijn:
vol vrede, licht en liefde

Vroeger
geloofde ik
dat op Nieuwjaar
de wereld anders zou zijn:
vol vrede, vol licht en liefde

Nu
weet ik
dat voor en na Kerstmis,
voor en na Nieuwjaar,
de wereld in mij eeuwig dezelfde is:
vol vrede, vol licht en liefde …

Kerstlicht

Wees bij jou
alle dagen
alle nachten

dat is waar Kerst om gaat:
Licht, gevonden in jou
Jou gevonden in jou …