Verwachting

Verwachten dat de Kerst weer komt,
de sneeuw, de vorst, het schaatsen

Verwachten dat volgend jaar
alles beter wordt dan dit jaar

Verwachten dat jij anders wordt,
doet en spreekt, dan nu

Mijn verwachting:

Ik verwacht dat alles er altijd is, nu
Ik verwacht dat de aarde me zal steunen,
de zon me zal warmen, de wind me zal fluisteren
de regen me zal wassen, God me zal kussen

Ik verwacht dat alles er altijd is
en als het er niet meer is
dan is dat wat ik verwacht:

Die tomeloze uitzinnige volle leegte
die Ik
ten diepste
Ben …

Heb mij lief

Heb mij lief
zoals je jou liefhebt

Heb jou lief
zoals je mij liefhebt

Heb alles lief
zoals jij jou liefhebt

Heb jou lief
zoals jij alles liefhebt

Doe je ogen dicht
en val
in de liefde
die
jij
bent …

Ocean

There is an ocean of love, compassion and joy
deep down, in me
when I digg and peel and digg and peel

Beyond memories, thoughts, emotions, perceptions and associations
Beyond attachment, beliefs and convictions
Beyond everything I thought I knew

There is an ocean of love, compassion and joy
Receiving and dissolving
Who I thought I was …

Guilty

Rejected and despized
Not seen and heard
Giving out of the infinite
endless love that giving is

I now know what is the matter with me …

I am guilty of love ……

Voorwaardelijk

“Als jij dit doet, dan krijg je dat van mij”.

Zo conditioneren we onze kinderen en zijn we zelf diep en totaal geconditioneerd. We gedragen ons zo dat de ander ons aardig vindt. We doen we er alles aan om liefde en aandacht van onze partner, kinderen, ouders te krijgen. Zo leren we steeds beter “dit te doen om dat te krijgen”.

Als de ander zich gedraagt zoals wij het prettig vinden, belonen we door “liefde” en aandacht. Doet de ander het niet, dan onthouden we de ander onze aandacht en “liefde”.

Dit manipuleren van onszelf en de ander kan heel subtiele vormen aannemen. Zonder dat we het in de gaten hebben, raken we steeds verder af van onszelf om DAT te krijgen van een ander wat we in essentie ZIJN.

Radeloos zoekend naar wat we nooit zullen vinden, worden we depressief en sluiten we ons af van alle gevoelens. Hoe kun je vinden wat je bent?

Wat je bent kun je niet vinden. Het komt naar boven als het tijd is. En dan stroomt het uit in alles en iedereen en naar alles en iedereen: spontaan, vol mededogen, altijd, oneindig.

Wat je in essentie bent, raakt alles aan. Dat gaat vanzelf, als de ketenen verbroken zijn: de ketenen van je onbewuste conditionering. Je ziet dat het je conditionering is. Dat zien maakt het mogelijk dat de ketenen breken en dat, onvoorwaardelijk, moeiteloos uit jou stroomt waar je van gemaakt bent: liefde, waarheid, trouw, licht …

Er is geen voorwaarde aan wie jij ten diepste bent. Ten diepste ben je onvoorwaardelijk …

Eik

stukje van Sandra Heerma van Voss in het tijdschrift: Yoga

‘Huilen doe je niet op je werk, dat doe je thuis maar’. Dat was het credo van mijn eerste cheffin. Ik nam haar woorden ter harte, want ik vond haar stoer en sterk. Ik wilde iemand iemand worden die handelt, dingen oplost, leiding geeft. En zo iemand huilt niet, of laat dat ik elk geval niet zien.

Mijn transformatie slaagde; de cheffin was tevreden. Ik huilde huilde niet. Niet op het werk, en na verloop van tijd ook niet meer thuis. Mensen werden ziek, mijn hart werd gebroken, maar ik huilde niet.

Langzaam ontkleurde mijn wereld. Ik werkte veel en efficient, maar ik zag, hoorde, rook, proefde en voelde steeds minder.

Tegenover het huis van mijn ouders staat een grote eik, waar ik als kind na school graag in klom. In een hoog hutje van bladeren verwerkte ik de belevenissen van de dag. Op een dag kom ik daar onverwacht voor een dichte deur te staan, en ik loop naar de boom. Hij is al die jaren hetzelfde gebleven. Takken als sterke armen . Blaadjes die met licht geruis de lente vieren.

Ik kijk omhoog naar de schoonheid en kwetsbaarheid van het weelderige groen en ik breek. Deze boom is er altijd voor mij geweest, waarom heb ik hem zolang niet zien staan? Ik vlij me neer bij zijn wortels en laat mijn tranen komen. Ze wassen me schoon. De wereld krijgt weer kleur.

Verschuilen

Verscholen achter:
“Dat komt door mijn oude pijn”

Verscholen achter:
“Dat komt door mijn angst”

Verscholen achter:
“Daar moet ik nog aan werken”

Verscholen achter:
“Dat wil ik nog eens doen”

Zo wordt de identificatie met de oude pijn, de angst, met waar je nog aan moet werken, met willen, sterker en sterker. Identificatie betekent nog meer pijn en nog meer angst. Identificatie met de toekomst en willen geeft nog meer onzekerheid, het gevoel van: “Ik moet nog zoveel doen”.

‘Werken aan je oude pijn’ zal je niet helpen. ‘Werken aan je angst’, zal je niet helpen. Pijn heeft met het verleden te maken en angst met de toekomst. Het verleden kun je niet veranderen en de toekomst ken je niet.

Pijn ontstaat door het verhaal dat je jezelf vertelt over de situaties uit het verleden. “Mijn vader heeft me nooit geloofd”, “Mijn vader heeft nooit van me gehouden”, “Mijn relatie was een mislukking”, “Ik had nooit kinderen moeten krijgen”, en zo gaat het maar door: de verhalen in je hoofd.

Angst ontstaat door het verhaal dat je jezelf vertelt over de toekomst. “Ik moet het nu anders doen, anders gaat het fout”, “Vanaf nu zal alles beter gaan”, “Nu ga ik alles anders aanpakken”, “Nu ga ik voortaan alles opruimen”, en zo gaat het maar door: de verhalen in je hoofd.

Het verleden veroorzaakt geen pijn. De verhalen die je in je onschuld gelooft, veroorzaken de pijn. De pijn kun je onderdrukken, je kunt je afsluiten voor je gevoelens, je kunt je gevoelens onderdrukken. En zodra er een aanleiding is, je partner, je kind, je vader, je buurman, wordt die oude pijn naar buiten geprojecteerd en ga je tekeer. Dat verleden projecteer je naar de toekomst en geeft angst. Angst voor wat er zou kunnen gebeuren. Je verzamelt geld, omdat je bang bent te weinig te hebben. Je verzamelt relaties, om je zekerheid te geven. Je verzamelt spullen, omdat je maar nooit kunt weten waar je het voor nodig hebt.

Zo komen de pijn en de angst naar buiten. En als dat gebeurt, wees dan blij. Elke keer dat het gebeurt is een kans om ze beide liefdevol in je armen te nemen en ernaar te kijken. Elke keer heb je de kans om de pijn en de angst in de ruimte te ontvangen die jij bent.

Die ruimte die jij bent, is zo helder dat pijn en angst vanzelf in die helderheid oplossen. Jij hoeft er niet aan te werken. Het gebeurt, zomaar. Er is wel een klein dingetje dat je misschien “zelf doet”: ruimte zijn. Hoe kun je ruimte zijn? Hoe ziet dat eruit?

Niet meer weggekropen
en met tranen in je ogen

Bibberend en stotterend
gillend en kronkelend

Sla je je armen om je heen
en zingt een lief klein liedje

“Wat de toekomst brengen moge
mij geleidt mijn eigen hand
moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land …”

Wonder

In de onbegrensde ruimte
Die alles ontvangt en stil aanwezig is

Verschijnen en verdwijnen
Gevoelens, woorden, mensen

Wat is de ruimte die dat waarneemt?
Wat is de ruimte die onaangetast blijft, wat er ook gebeurt?

Is dat het grote mysterie dat we willen kennen en dat niet gekend kan worden?

Zolang dat wonder er is
Ben jij …

Onbegrensd
Onbegrepen
Ongekend
Oneindig

Wonderlijk