Liefdevol

Natuur bedekt steeds weer
met liefde alle wonden
die in de aard’ geslagen zijn

Zonder gemor in stilte
begint weer gras te groeien
op gif, cement en asfalt

Hoe groot de wond ook is
Natuur neemt in haar armen
De aarde en ook jou

Zo wiegt ze liefdevol
en met oneindig mededogen
neemt zij het op
in haar oneindige oneindigheid …

Hand

Eens kwam je hier bij mij
en ik nam je bij de hand
Nu loop ik met je verder
en draag je als het moet

Je lacht een keer en huilt
en bent soms zo verbijsterd
dat jij het leven bent
de waarheid en het licht

Nu dat besef doordringt
in alle vezels van je lichaam
Verdwijnen alle wolken
en wandel je alleen …

Sterven

 

Als ik dit lichaam achterlaat
en naar de sterren vlieg,
nog eenmaal achterom kijk
naar wat verdwenen is

Als ik vervloei met alles
en word wat ik ooit was
wat nooit begonnen is
en nooit geeïndigd is

Zie mij dan in de wolken
die ijlen langs de lucht
Voel mij dan in de regen
die zachtjes op je valt

Hoor mij dan in de bomen
die zachtjes aan je fluisteren
En luister naar de wind
die webben uit je blaast

Wat jij bent, ben ook ik
en wat Ik Ben, ben jij
Verbonden in het Ene
in waar geen woord voor is …

Niets

Soms lijkt het of er niets meer te zeggen valt
Dat alle woorden die gezegd wilden worden zijn gezegd
En dan komen dezelfde woorden weer en weer en weer

Af en toe dan brengt een wolk weer regen
De regendruppels vallen en worden weer woorden
Die ophouden als de zon weer doorbreekt

De wolken zijn tijdelijk, de druppels zijn tijdelijk
En de zon, het licht, de hemel,
Misschien zijn zij ook tijdelijk

En ben ik
wat alles
waarneemt …

Land

 

Angstig tastend zoekend
In het lege onbekende

Haarscherp balancerend tussen
Verder en terug

Onhoudbaar verder glijdend
Naar de absolute diepte

En verstikkend adem happend
In je doodsnood

Kom je zachtjes aangevlogen
Door de niet bestaande lucht

Val je door de hoge golven
Van de niet bestaande zee

Kom je thuis in open armen
Waar het diep en duister leek

Zie je met gesloten ogen
Het voor Jou bekende land