Nu weet ik waarom de bladeren vallen in de herfst.

Het licht wordt schaarser en de bomen besluiten hun bladeren te laten vallen, zodat wij meer licht kunnen zien. En als het licht weer meer wordt in het voorjaar besluiten de bomen hun bladeren te laten groeien, zodat het licht voor ons zacht gefilterd wordt door tere groene blaadjes. Wat zit het toch prachtig in elkaar!

Het zou een rare boel worden als de bomen bladeren zouden krijgen in de herfst en dat hun bladeren vallen in het voorjaar.

Met bloemen is het anders. Bloemen bloeien het hele jaar door. Als je nu goed kijkt, bloeit er nog van alles: madeliefjes, paardebloemen, koolzaad, winterjasmijn. En ook de sneeuwklokjes zijn druk in de weer om ervoor te zorgen dat ze binnenkort weer gaan bloeien. Bloemen bloeien altijd.

Het licht dat schaarser wordt en de bomen die hun bladeren laten vallen, zorgen er zo voor dat bloemen bloeien gaan. En wij, wij kunnen het zien: verwonderd, vol tederheid en mededogen. Schaars licht, mee-werkende bomen en bloeiende bloemen zijn er allemaal voor ons. En we kunnen het zien.

Zacht vallen gouden bla’ren
op natte groene grond
Nu kan de winter komen
in al zijn helderheid

Natuur rust even uit
en rommelt zachtjes door
Niet echt in slaap, misschien
voor wie het nog kan zien

Verwonderd kijk je rond
en zie je zelf de schepping
van wat altijd te wachten ligt
in jouw oneindige scheppingsdrang …

De ganzen vliegen van oost naar west en van noord naar zuid.

De bomen, bijna kaal, laten hun laatste schitterendste kleuren zien.

Merels kibbelen om het territorium in de tuin.

Roodborstjes en winterkoninkjes schetteren naar elkaar.

In mij
de stilte van de herfst
de onrust van de volle maan
tranen van zoveel overvloed

Om mij
de wind die zacht mijn wangen streelt
de regen die mijn tranen wast

In mij en om mij
geen verschil
hetzelfde …

“Als jij dit doet, dan krijg je dat van mij”.

Zo conditioneren we onze kinderen en zijn we zelf diep en totaal geconditioneerd. We gedragen ons zo dat de ander ons aardig vindt. We doen we er alles aan om liefde en aandacht van onze partner, kinderen, ouders te krijgen. Zo leren we steeds beter “dit te doen om dat te krijgen”.

Als de ander zich gedraagt zoals wij het prettig vinden, belonen we door “liefde” en aandacht. Doet de ander het niet, dan onthouden we de ander onze aandacht en “liefde”.

Dit manipuleren van onszelf en de ander kan heel subtiele vormen aannemen. Zonder dat we het in de gaten hebben, raken we steeds verder af van onszelf om DAT te krijgen van een ander wat we in essentie ZIJN.

Radeloos zoekend naar wat we nooit zullen vinden, worden we depressief en sluiten we ons af van alle gevoelens. Hoe kun je vinden wat je bent?

Wat je bent kun je niet vinden. Het komt naar boven als het tijd is. En dan stroomt het uit in alles en iedereen en naar alles en iedereen: spontaan, vol mededogen, altijd, oneindig.

Wat je in essentie bent, raakt alles aan. Dat gaat vanzelf, als de ketenen verbroken zijn: de ketenen van je onbewuste conditionering. Je ziet dat het je conditionering is. Dat zien maakt het mogelijk dat de ketenen breken en dat, onvoorwaardelijk, moeiteloos uit jou stroomt waar je van gemaakt bent: liefde, waarheid, trouw, licht …

Er is geen voorwaarde aan wie jij ten diepste bent. Ten diepste ben je onvoorwaardelijk …

stukje van Sandra Heerma van Voss in het tijdschrift: Yoga

‘Huilen doe je niet op je werk, dat doe je thuis maar’. Dat was het credo van mijn eerste cheffin. Ik nam haar woorden ter harte, want ik vond haar stoer en sterk. Ik wilde iemand iemand worden die handelt, dingen oplost, leiding geeft. En zo iemand huilt niet, of laat dat ik elk geval niet zien.

Mijn transformatie slaagde; de cheffin was tevreden. Ik huilde huilde niet. Niet op het werk, en na verloop van tijd ook niet meer thuis. Mensen werden ziek, mijn hart werd gebroken, maar ik huilde niet.

Langzaam ontkleurde mijn wereld. Ik werkte veel en efficient, maar ik zag, hoorde, rook, proefde en voelde steeds minder.

Tegenover het huis van mijn ouders staat een grote eik, waar ik als kind na school graag in klom. In een hoog hutje van bladeren verwerkte ik de belevenissen van de dag. Op een dag kom ik daar onverwacht voor een dichte deur te staan, en ik loop naar de boom. Hij is al die jaren hetzelfde gebleven. Takken als sterke armen . Blaadjes die met licht geruis de lente vieren.

Ik kijk omhoog naar de schoonheid en kwetsbaarheid van het weelderige groen en ik breek. Deze boom is er altijd voor mij geweest, waarom heb ik hem zolang niet zien staan? Ik vlij me neer bij zijn wortels en laat mijn tranen komen. Ze wassen me schoon. De wereld krijgt weer kleur.

Verscholen achter:
“Dat komt door mijn oude pijn”

Verscholen achter:
“Dat komt door mijn angst”

Verscholen achter:
“Daar moet ik nog aan werken”

Verscholen achter:
“Dat wil ik nog eens doen”

Zo wordt de identificatie met de oude pijn, de angst, met waar je nog aan moet werken, met willen, sterker en sterker. Identificatie betekent nog meer pijn en nog meer angst. Identificatie met de toekomst en willen geeft nog meer onzekerheid, het gevoel van: “Ik moet nog zoveel doen”.

‘Werken aan je oude pijn’ zal je niet helpen. ‘Werken aan je angst’, zal je niet helpen. Pijn heeft met het verleden te maken en angst met de toekomst. Het verleden kun je niet veranderen en de toekomst ken je niet.

Pijn ontstaat door het verhaal dat je jezelf vertelt over de situaties uit het verleden. “Mijn vader heeft me nooit geloofd”, “Mijn vader heeft nooit van me gehouden”, “Mijn relatie was een mislukking”, “Ik had nooit kinderen moeten krijgen”, en zo gaat het maar door: de verhalen in je hoofd.

Angst ontstaat door het verhaal dat je jezelf vertelt over de toekomst. “Ik moet het nu anders doen, anders gaat het fout”, “Vanaf nu zal alles beter gaan”, “Nu ga ik alles anders aanpakken”, “Nu ga ik voortaan alles opruimen”, en zo gaat het maar door: de verhalen in je hoofd.

Het verleden veroorzaakt geen pijn. De verhalen die je in je onschuld gelooft, veroorzaken de pijn. De pijn kun je onderdrukken, je kunt je afsluiten voor je gevoelens, je kunt je gevoelens onderdrukken. En zodra er een aanleiding is, je partner, je kind, je vader, je buurman, wordt die oude pijn naar buiten geprojecteerd en ga je tekeer. Dat verleden projecteer je naar de toekomst en geeft angst. Angst voor wat er zou kunnen gebeuren. Je verzamelt geld, omdat je bang bent te weinig te hebben. Je verzamelt relaties, om je zekerheid te geven. Je verzamelt spullen, omdat je maar nooit kunt weten waar je het voor nodig hebt.

Zo komen de pijn en de angst naar buiten. En als dat gebeurt, wees dan blij. Elke keer dat het gebeurt is een kans om ze beide liefdevol in je armen te nemen en ernaar te kijken. Elke keer heb je de kans om de pijn en de angst in de ruimte te ontvangen die jij bent.

Die ruimte die jij bent, is zo helder dat pijn en angst vanzelf in die helderheid oplossen. Jij hoeft er niet aan te werken. Het gebeurt, zomaar. Er is wel een klein dingetje dat je misschien “zelf doet”: ruimte zijn. Hoe kun je ruimte zijn? Hoe ziet dat eruit?

Niet meer weggekropen
en met tranen in je ogen

Bibberend en stotterend
gillend en kronkelend

Sla je je armen om je heen
en zingt een lief klein liedje

“Wat de toekomst brengen moge
mij geleidt mijn eigen hand
moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land …”

http://www.youtube.com/watch?v=0-TLrFq9gXg&feature=channel

Geconditioneerd sinds de geboorte
Leven we onze kinderjaren
Met de illusie van goed en kwaad
met:
Ik heb het fout gedaan
Ik ben niet goed genoeg
Ik moet anders zijn

Zo wringen we ons in alle bochten
En op een moment weten we niet beter dan dat dat “leven” is.

We denken dat we zijn wie we in de spiegel zien, op ons werk zijn, de rollen die we hebben, we denken dat onze gedachten over wie we zijn, waarheid zijn. En zo stompen we steeds verder af, verloren in de gevangenis van ons denken; gevangen in de werkelijkheid die we door onze geconditioneerde ogen zien. En zo sterft onze ziel. Of beter: zo wordt onze ziel, onze essentie, het “spelende kind”, steeds verder begraven. Zo gaan we van binnen steeds verder dood. We worden depressief, voelen ons afgesloten, voelen ons alleen, verdrietig, hulpeloos en machteloos. De spontaniteit en het enthousiasme zijn weg.

We weten niet meer wie we zijn; we zijn het contact met ons verloren.

Soms begint, zonder enige aanleiding, een gevoel te ontstaan van: “Er moet toch meer zijn”; “Is dit alles?”. Dat is het moment dat Genade je aanraakt. Sommige mensen voelen de aanraking niet of nauwelijks. Voor sommigen voelt deze vederlichte aanraking als een hevige donderslag. Het kleine gaatje of het gat dat Genade slaat in de bepantsering van je conditionering, brengt licht naar binnen. Het licht van Genade dat naar binnen komt, is hetzelfde licht waar jij van gemaakt bent. Hoe het vervolg gaat, is voor iedereen anders. Je kunt een spirituele zoektocht beginnen, boeken gaan lezen, workshops bijwonen, een guru ontmoeten, van werk veranderen. Wat je ook doet, is wat je moet doen. Elke stap die je zet, is Genade die door jou heen werkt.

Met elke schil die valt, met elk nieuw gat dat zichtbaar wordt, wordt de bepantsering zwakker. Hoe lang dat duurt, kan niemand zeggen. Op een gegeven moment valt het laatste stukje en zie je hoe je leven was, waar de stress vandaan kwam, hoeveel pijn je gedachten over het verleden deden, hoeveel angst je had voor de toekomst. Die realisatie maakt, om het zo te zeggen, dat het Licht in jou te voorschijn kan komen.

Dan merk je dat je van binnen niet doodgegaan bent. Het Leven, wat jij bent, was er en is er. Het was verduisterd en kan nu schijnen. Wat een zegen, wat een vreugde, wat een stilte. We kunnen weer zijn als het kind dat we waren: spontaan, ondeugend, vol vertrouwen, spelend.

Spelend kind, alle pijn, het is genoeg geweest.

Je hebt het goed gedaan
Je bent zo goed genoeg
Je bent zo perfect
Je bent zo mooi
Je bent zo spontaan
Je bent zo lief
Je bent zo zorgzaam
Je bent zo aandachtig
Je bent zo toegewijd

Je bent het Licht, het Leven en de Waarheid
voor altijd …

Je draait je om en loopt weg van mij, de ander.
Wie blijft er dan over?
Een andere ander, een andere mij, steeds weer  en weer en weer.
Als je je van alle anderen hebt afgekeerd,
je je steeds weer omgedraaid hebt als zij je aankeken,
je steeds weer de stem in jouw hoofd over de ander gelooft
Als je je van de wereld hebt afgekeerd
Je de wereld de rug hebt toegekeerd
Wie blijft er dan over?
Jij

Dan raakt Genade je  aan
En jij vlucht naar de andere kant
En daar is Zij
steeds weer en weer en weer

Dan, moe-gedraaid en moe-gevlucht,
Keer jij je naar Jou
En val je in de diepte
Waaraan geen einde is

“Val maar lief klein mensenkind
Val in de diepste diepten
Val eindelijk in waar je zo voor vluchtte
Val eindelijk
in
Jou…”

Als jij wat aan me vraagt
en ik zoek stil de woorden
die komen als ik antwoord,
Wil jij dan werkelijk weten
wat de woorden zijn in mij?

Of is de vraag bedoeld
om zelf te gaan vertellen
wat al jouw woorden zijn,
zodat ik weer stil ga luisteren
wat de woorden zijn in jou

Jij helpt me echt het meeste
als jij de stilte bent, het niet-wetende, de ruimte,
het niet-sprekende, het aandachtige, het ontvangende

En als ik dan weer stil ben
ben ik voor jou de stilte
de ruimte
de aandacht
totdat …

Voorbij verkrachting van de grenzen
Voorbij de valse hoop

Voorbij een ander’s leven leiden
Voorbij de valse macht

Terug de zachte aarde
het gras, de bloem, de boom

Terug de held’re hemel
de ster, de maan, de zon

Terug het pad in stilte,
in vreugde, waarheid, vrede

Terug weer de verbondenheid
Terug het pad in Mij …

Angst belemmert de verbinding met onszelf en anderen.
Angst is een projectie uit het verleden naar een imaginaire toekomst:
angst voor wat er zou kunnen gebeuren.
Angst laat het lichaam samen trekken.
Angst sluit je af van Jou.

Angst is ook de mogelijkheid
om je naar binnen te keren
om de oude pijn onder ogen te zien
om angst en oude pijn liefdevol te omarmen
om angst en pijn in je tranen te zien verdwijnen

Wat een geschenk, die angst, voor Jou …